„Pomnik człowieka-drzewa”

Olka Zagórska-Chabros, SkopjeSkopje, Macedonia (fot.: Olka Zagórska-Chabros z bloga „Bałkany według rudej”, 22.08.2014 r.)

Pomnik człowieka-drzewa powstał w ramach projektu “Skopje 2014”. Jego realizację rozpoczęto w 2010 roku, kiedy został oficjalnie ogłoszony podczas obchodów 20lecia macedońskiej niepodległości. Głównymi założeniami projektu, było zbudowanie ok. 20 obiektów: muzeów, teatrów, filharmonii czy budynków użyteczności publicznej oraz ok. 50 pomników oraz fontann, w samym tylko centrum miasta, które wcale nie jest ogromne.

(źródło: https://balkanyrudej.pl/skopje-2014-projekt-zmieniajacy-rzeczywistosc/)

________________________________________

Człowiek jest częścią natury, tak jak natura winna być częścią człowieka. Z winy tegoż człowieka w 2019 roku splonelo ok 730 tys. ha lasów i sawanny w Amazonii, ponad 330 tys. ha lasów deszczowych w Indonezji, ok. 9,5 mln ha lasów na Syberii, ok. 60 mln ha lasów, zarośli i pól w Australii – czyli z powierzchni Ziemi znikneło ponad 700.000 km2  lasów, buszu, sawanny – ogólnie terenów zielonych (obszar porównywalny do powierzchni Niemiec i Polski razem wziętych). Wyginęły setki milionów zwierząt. Dbajmy i chrońmy naturę – bez niej zginiemy.

Poniżej znajduje się link do przekazania darowizny na rzecz fundacji WIRES-Emergency Fund for Wildlife, która ratuje dzikie zwierzęta w Australii:

https://www.facebook.com/donate/1386120504919105/10212799186213115/

 

„Peterke”

Rzeźbiarz: Karl-Ludwig Böke, Emden, Niedersachsen, Niemcy (fot. Arkadiusz Lewandowski,  25 -26 luty 2017)

Peterke de Boer (1887-1956), Zamiatarka z Emden jest statuą z brązu przedstawiającą kobietę z miotłą. Jest ulokowana przy Große Straße w Emden, Dolna Saksonia, Niemcy.

____________________________

Idzie wiosna – czas na porządki! Miotły w dłoń i na ulice! 8 marca – „dzień wiosennych porządków”!

„Dreiheit”

DSC_0423[2].JPG                          Artysta: Martin Matschinsky, Brigitte Matschinsky-Denninghoff, budynek należący do państwa federalnego w Berlinie, Niemcy (fot. Alicja Molenda, 15.04.2016)

Wiązki prętów stalowych spawanych z poszczególnych elementów są znakiem rozpoznawczym tej pary rzeźbiarzy. Ta specjalna technika opracowana przez tych artystów, pozwala swobodnie poruszać się w przestrzeni nawet ogromnym bryłom. Czasami wydaje się, że prawa grawitacji przestały działać. Rzeźby są zawsze inspirowane skojarzeniami ze wzrostem, zwłaszcza przyrostem naturalnym. Takie skojarzenia są w wielkim kontraście do materiału, z którego są one wykonane: niklowo-chromowej stali. Dzięki zmieniającym się w świetle dziennym, bogatym wyświetlaniu kolorów powstającym na powierzchni obiektu, ponownie zacieśnia się relacje rzeźby i świata przyrody. „Dreiheit” przypomina nie tylko grupy drzew, ale także subtelnie przypomina dramat Golgoty.

Dreiheit
1993
Stal chromowo-niklowe
600 x 300 x 300 cm
Nieruchomość Miasta Berlina, przejętej w 2000 roku z funduszy fundacji loterii w Berlinie i oddany Berlińskiej Galerii, Museum Sztuki Nowoczesnej, Fotografia, i Architektury

(źródło: https://www.berlinischegalerie.de/en/museum-berlin/art-city-space/martin-und-brigitte-matschinsky-denninghoff-dreiheit/)

_________________________________

Czy dzisiaj dramat Golgoty skłania jeszcze kogokolwiekdo refleksji nad sobą i własnym postępowaniem?

„Amazonka na Koniu 1930r.”

SAMSUNG CSCSAMSUNG CSCArtysta: Rudolf Zisenius, Park Kuracjusza w Timmendorfer Strand, Niemcy (fot. Alice Ochmann,  28.02.2016)

Amazonki (gr. Ἀμαζόνες Amazónes, łac. Amazones ‘Bezpierśne’, gr. ἀμαζών amazṓn ‘ta, która nie ma piersi’) – w mitologii greckiej naród albo plemię wojowniczych kobiet.

Wywodziły się od boga Aresa i nimfy Harmonii. Zamieszkiwały wybrzeża Morza Czarnego lub Trację, albo też środkową Scytię (na równinach na lewym brzegu Dunaju), bądź też północne wybrzeże Azji Mniejszej u stóp Kaukazu.

Były niezależnym narodem, tworzyły społeczność wyłącznie kobiecą, mężczyzn uważały za gorszych. Były niezwykle waleczne. Strzegły swoich terenów pokonując o wiele liczebniejsze armie składające się z mężczyzn, którzy przerastali je masą i siłą.

Ubierały się w skóry dzikich zwierząt, świetnie ciskały oszczepem i strzelały z łuku. Miały tarcze w kształcie półksiężyca i hełmy ozdobione piórami.

Utrzymywały stosunki z cudzoziemcami, żeby podtrzymać ród. Swoje potomstwo płci męskiej zabijały lub kaleczyły (oślepiały albo okulawiały) bądź oddawały ojcom na wychowanie, dzieci płci żeńskiej kształciły w sztuce wojennej.

Sądzono, że Amazonki usuwały dziewczętom pierś, aby nie przeszkadzała im w napinaniu cięciwy łuku lub rzucaniu dzidą.

Amazonką określa się kobietę jeżdżącą konno.

(źródło: Wikipedia)

______________

Posąg znajduje się w parku zdrojowym. Przedstawia on Amazonkę na koniu i został stworzony przez artystę z Düsseldorfu, Rudolfa Zisenius. Był to prezent od ówczesnego prezydenta Republiki Federalnej, nazisty Heinricha Böhmkera.

______________

Współczesne kobiety to potomkinie Amazonek. Pamiętaj o tym, zwłaszcza jeśli wkraczasz z nimi na wojennę ścieżkę.

„Sprężyna”

img_4742img_4738Zug, Szwajcaria (fot. Gosia Głowacka, 12.05.2016)

Zasadę sprężyny wykorzystano już kilkanaście tysięcy lat temu w łuku, w którym występuje nagłe wyładowanie się nagromadzonej energii mechanicznej, a także w niektórych pułapkach na zwierzęta (w postaci silnie napiętych prętów drewnianych). W okresie rzymskim do miotania pocisków podczas walk na morzu wykorzystywano sprężystość odgiętych desek (przykład sprężyny płaskiej). Ok. 1485 roku projekt Leonarda da Vinci przewidywał, aby kuszę-gigant, używaną dawniej do walk oblężniczych, zaopatrzyć w łuk z płaskowników metalowych (rodzaj resoru piórowego). Wypada wspomnieć również o miniaturowej kuszy ze stali, wynalazku hiszpańskich Maurów z XV w. Kuszę taką łatwo było ukryć nawet w rękawie. Ok. 1500 sprężyna występuje w nowej, ważnej postaci – sprężyny spiralnej, która zaczęła odgrywać rolę źródła energii w zegarach. W 1616 Veranzio Fausto, autor książki o maszynach, podaje rysunek powozu na resorach. Po 50 latach resory ze stali na pewno już były używane. Sprężyna śrubowa rozwinęła się prawdopodobnie ze spiralnej. Istniała już pod koniec XVIII w. Około 1800 J.Bramah zbudował maszynę do nawijania tego rodzaju sprężyn. Sprężyny tapicerskie natomiast wynaleziono w 1826 w Anglii.

Innym zastosowaniem sprężyny jest akumulacja energii mechanicznej, na przykład w napędzie tradycyjnych mechanizmów zegarowych. Sprężyny używane są też do amortyzowania uderzeń (np. zderzak kolejowy, resor) oraz do pomiaru siły (siłomierze).

(źródło: Wikipedia)

_____________________________

Kiedy sprężynę naciągnie się zbyt mocno jest tylko kwestią czasu gdy pęknie, a urzędzenie które dzięki niej działało przestanie funkcjonować. Kiedy społeczeństwo naciąga się z każdej strony oferując kłamstwo i propagandę zamiast dobrych, przemyślanych i przede wszystkim skutecznych rozwiązań w sferze społeczno-ekonomiczno-zdrowotnej wówczas jest tylko kwestią czasu, kiedy bańka kłamst pęknie. A rząd działający tylko i wyłącznie dzięki społeczeństwu przestanie mieć rację bytu. Zegar już odlicza czas!

„Siusiająca dziewczynka” (oryg. „Jeannenke Pis”)

Jeannenke Pis, Brussels 068.jpgRzeźbiarz: Denis-Adrien Debouvrie, Bruksela, Belgia (fot.: Gosia Głowacka, 26.04.2014)

Jeanneke Pis (Siusiająca dziewczynka) to posąg-fontanna, wykonany przez Denisa-Adriena Debouvrie i umieszczony w 1987 roku, nieopodal Grand Place w Brukseli, w małej uliczce Getrouwheidsgang.

Figurka ta, jest potocznie nazywana siostrą słynnego Manneken pis – posągu sikającego chłopca, który od XVII wieku jest symbolem Brukseli. Stworzenie jego żeńskiej wersji, miało na celu przyciągnięcie turystów do ulic znajdujących się z drugiej strony Grand Place.

Dziś obie fontanny cieszą się ogromną popularnością i ze względów bezpieczeństwa są okratowane.

(źródło: Wikipedia)

______________________________________

Zagadka: kto powinien lać na uzurpatorów władzy nad kobiecym ciałem?

„Kamienie pamięci (oryg. Stolpersteine)”

Pomysł: Günter Demming, Berlin, Niemcy (fot. Monika Saczyńska, 13 października 2010) / Rzym, Włochy (fot. Monika Saczyńska, 22 października 2011)

Inspiracją do stworzenia projektu Stolpersteine było wydarzenie związane z wcześniejszym projektem Güntera Demminga. Artysta w 1990 roku w Kolonii oznaczył kredą drogę jaką kolońscy Romowie i Sinti przebyli prowadzeni do miejsca deportacji. W trzy lata później ponownie szedł tą drogą. Wówczas to spotkana kobieta powiedziała mu, że w tej dzielnicy nigdy nie mieszkali Romowie i Sinti. To zainspirowało artystę do stworzenia w przestrzeni miasta trwałych znaków pamięci.

Pierwszy Stolperstein został wmurowany przez Güntera Demminga w 1997 roku na Kreuzbergu (dzielnica Berlina). Obecnie jest to już duży projekt, w który często angażują się społeczności lokalne, szkoły. Artysta nadal czuwa nad nim zgadzając się – na podstawie przedstawionej dokumentacji – na wmurowanie kolejnego nowego kamienia.

Projekt ma na celu przywrócenie pamięci o ofiarach nazizmu i obejmuje Żydów, Romów i Sinti, homoseksualistów, dezerterów, niepełnosprawnych, członków partii politycznych. Zwykle kostki są wmurowywane w pobliżu miejsca, gdzie dana osoba mieszkała. Na poszczególnych kamieniach podawane są imię i nazwisko, data urodzenia, data deportacji lub emigracji, data śmierci i miejsce. Nie ma podanego z jakich powodów dana osoba była prześladowana.

Projekt od początku wzbudzał kontrowersje ze względu na umieszczanie kostek w bruku. Zdaniem Charlotte Knobloch prezydent Centralnej Rady Żydów w Niemczech forma projektu nie jest do końca trafiona, gdyż przywodzi na myśl deptanie pamięci ofiar.

Liczba Stolpersteine przekroczyła już 20 000; Kamienie pamięci znajdują się na chodnikach wielu miast Niemiec ale także Austrii, Beligii, Czech, Węgier, Włoch, Norwegii, Ukrainy i Holandii, a także w Polsce m.in. we Wrocławiu i Słubicach.

____________________________

Męczeństwo nie domaga się tysięcy olbrzymich pomników. Wystarcza ludzka pamięć. Stawiane pomniki dla rzekomych „męczenników” szybko mogą zostać usunięte, a w pamięci ludzkiej nic nie pozostanie.

„Fontanna Greth Shell”

Rzeźbia: Rolf Brem, Zug, Szwajcaria (fot.: Gosia Glowacka, 11.05.2016)

Kobieta, która musiała zanieść swojego pijanego męża do domu

Fontanna ta leży naprzeciwko Liebfrauenkapelle (Kaplica Matki Boskiej). Nie da się nie słyszeć dźwięku rozpryskiwanej wody jak tylko znajdziemy się w tej malowniczej okolicy.

Każdego roku z okazji Poniedziałeku Karnawałowego (Fasnacht Monday) cech stolarzy, tokarzy i bednarzy ponowne odgrywają historię Greth Schell. Miejscowe dzieci otrzymują pomarańcze i bułki rozdawane im przy tej okazji. Aby odnaleźć początki tego karnawałowego  zwyczaju oraz datę powstania fontanny  należy cofnąć się z powrotem do 17 wieku. Istnieje wiele niespisanych legend o historycznej postaci Margaret Schell, który często musiała nosić swojego pijanego męża, Peter Schella, do domu.
Historia jest rzeczywiście o kobiecie zwanej Greth Schell (i takąż nazwę wyryto na rzeźbie zdobiącej fontannę), który była zmuszona  zabrać do domu swojego pijanego męża, ubranego w czapkę błazna i machającego berłem.

(źródło: http://www.myswitzerland.com, http://www.zug-tourismus.ch)

____________________________________

Polsko, jak długo jeszcze przyjdzie Ci taszczyć na swych barkach błaznów politycznych pijanych od nadmiaru władzy i czuć wstyd z tego powodu?

„Manneken pis (Siusiający chłopiec)”

Mannenkin Pis, Brussels 058.JPGProjekt: Hiëronymus Duquesnoy, Bruksela, Belgia (fot.:Gosia Glowacka, 26.04.2014)

Manneken pis (Siusiający chłopiec) – symbol Brukseli, figurka-fontanna, wykonana z brązu, przedstawiająca nagiego, sikającego chłopca.

Jak mówi jedna z legend, chłopiec był synem jednego z królów belgijskich. Podczas polowania w lasach znajdujących się (niegdyś) wokół Brukseli, malec zaginął. Król rozkazał przeszukać wszystkie pobliskie lasy, jednak nikt nie mógł dziecka odnaleźć. Dopiero po kilku dniach, gdy wszyscy stracili już nadzieję na odszukanie królewicza, pewien leśniczy, bardzo spragniony, usłyszał szemrzący strumyczek. Odsunął gałęzie, wstrzymujące go od źródła wody, i zobaczył nagiego, sikającego chłopca.

Inna legenda mówi, że w XIV wieku Bruksela została zaatakowana i była oblegana. Najeźdźcy chcąc zdobyć miasto zaplanowali, iż podłożą materiały wybuchowe w murach miasta i dostaną się łatwo do środka. Jednak mały chłopiec imieniem Juliaanske, szpiegując agresorów, odkrył miejsce, gdzie zaraz miał nastąpić wybuch. Widząc co się dzieje, oddał mocz na palący się lont, czym uratował miasto.

Figura z XV wieku wykonana początkowo w kamieniu została skradziona, tak jak późniejsze jej wersje. Ostatecznie w 1619 figurę wykonał z brązu flamandzki rzeźbiarz barokowy Jerôme Duquesnoy (ojciec François Duquesnoy).

Figura często ubierana jest w stroje ofiarowane przez stowarzyszenia kulturalne, rzemieślnicze, regiony oraz oficjalne delegacje państwowe. Do czerwca 2007 Manneken Pis otrzymał 789 różnych strojów, które przechowywane są w Muzeum Miasta Brukseli.

Z okazji trwającego w okresie 2-10 czerwca 2007 Tygodnia Małopolski figura została ubrana w krakowski strój ludowy. Dla podkreślenia faktu, iż Kraków znalazł się na liście miast rezerwowych, w których mogą odbyć się mecze Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 2012 figurze dodano miniaturową piłkę.

(źródło: Wikipedia)

__________________________________

Zagadka: Kto to taki? Mały i leje na naród niczym w PiSuar?

„Teatr Hansa Ottona”

Hans Otto Theater -Potsdam 094.JPGArchitekt: Gottfried Böhm, Poczdam, Niemcy (fot. Gosia Głowacka, 03.05.2014)

Architekt, laureat Nagrody Pritzkera Gottfried Böhm zaprojektował pięć-piętrowy budynek teatru z wyprofilowanych, wspornikowych dachów. Beton, szkło i stal to materiały dominujące. Zabytkowy gazometr został zintegrowany z budynkiem. Od strony głębokiego jeziora budynek graniczy również z zabytkowym młynem; dziś mieści się w nim restauracja.

Poczdamski nowy budynek Hans Otto Theater,  należący do sieci teatrów Hans Otto, stanowi część kulturalnych miejsc spotkań i centrum biznesowe na Schiffsbauergasse. Emanuje on ogromną atrakcyjnością architektoniczną. Warto wspomnieć, iż teatr ma wyjątkową lokalizacją tuż przy brzegu Jeziora Głębokiego, która oferuje odpowiednią oprawę  dla spektakli i wystąpów  zespołu teatralnego, jak również dla muzycznych występów gościnnych, odczytów lub reprezentatywnych imprez i uroczystości. Zespół teatralny daje również występy w Reithalle A na Schiffbauergasse, w sali teatru przede wszystkim dla dzieci i młodzieży, oraz przy zabytkowym pałacu teatru w Nowym Pałacu Sanssouci w Poczdamie.

___________________________________

„Dobry teatr to nie tylko kwestia środków, ale przede wszystkim zapału twórców” (Kazimierz Kord, „Życie Warszawy”, 2 lutego 2006)

Wielkie słowa uznania są niczym wobec pracy pani Krystyny Jandy oraz jej wkładu w rozwój polskiej kultury. Bez ludzi takich jak pani Janda polska kultura odeszłaby całkowicie w zapomnienie ustępując miejsca pospolitej kołtunerii i bylejakości.