„Pomnik pamięci ofiar bombardowania w 1944 roku w San Marino”

Jolanta KruszkaSan Marino, Włochy (fot. Jolanta Kruszka, 22.09.2018)

Pomnik powstał dla upamiętnienia 63 ofiar brytyjskich bombardowań podczas II wojny światowej. Podczas wojny San Marino oficjalnie było neutralne, jednak gdy siły niemieckie wykorzystały państwo do przejścia wojsk, siły aliantów podążyły za nimi. Wojska alianckie okupowały San Marino tylko tak długo, jak to było konieczne militarnie i trwało to tylko kilka tygodni. Wielu mieszkańców republiki zasiliło szereg włoskiej partyzantki antyfaszystowskiej. W wyniku działań wojennych we Włoszech miasto stało się ofiarą brytyjskich bombardowań, które to przyniosły szkody oceniane na trzy miliardy lirów, a także 63 ofiary. W kraju powszechny był głód, a także choroby, w tym gruźlica i gorączka tyfoidalna.

(źródło: Wikipedia)

______________________________________

Dziś mija dokładnie 100 lat od odzyskania przez Polskę niepodległości. Wolność ta nie przyszła sama i nie zapukaa do naszych drzwi. Aby ją wywalczyć kilka pokoleń Polaków przelało krew w powstaniach: Listopadowym i Styczniowym jak również podczas I wojny. Po 123 latach Polska wróciła ponownie na mapę Europy. Najważniejszymi twórcami polskiej niepodległości byli marszałek Józef Piłsudski w 1918 r. oraz Lech Wałęsa w 1989 r. Zadanie i rola w historii jaka im przypadła nie była łatwa. Tylko dzięki ich charyzmie i mądrości, a także zaangażowaniu  milionów Polek i Polaków udało się odzyskać to, co stanowi największą wartość w życiu: wolność. Razem jesteśmy silniejsi, podzieleni możemy stracić wszystko.

W tym roku mija również 100 lat od nadania praw wyborczych kobietom. Bo wolność i niepodległość jest kobietą!

Reklamy

„Pieśń dla Barcelony”

 

Park Güell, Barelona, Katalonia (Hiszpania)

Park Güell (kataloński: Parc Güell jest parkiem publicznym, składającym się z ogrodów i elementów architektonicznych usytuowanych na wzgórzu Carmel, w Barcelonie, w Katalonii (Hiszpania).

Spacerując alejkami niemal co kilkanaście-, kilkadzieisiąt metrów napotkać można artystów sztuk wszelakich: malarzy, karykaturzystów, mimów czy wreszcie – tych co najbardziej przykuwają moją uwagę oraz kradną moją duszę i czas – wiruozów instymentów muzycznych. Niektórzy z nich wykonują swoje utwory na instrumentach doskonale znanych typu gitara czy skrzypce, ale zdarzają się też arcymistrzowie instrumentów, które nie są zbyt często spotykane, zaś wydobywające się z nich dźwięki nie pozwalają przejść obok obojętnie. Muzyka, którą prezentują nie ma języka, koloru skóry, wyznania czy narodowości – jest tworzona przez ulicznych wirtuozów dla wszystkich. Nie ma w niej podziałów na: „my” i „oni”, „lepszych” i „gorszych”, „bogatych” i „biednych”. Tworzą ją młodzi jak i starsi pasjnaci gry na instrumentach.

__________________________________

Barcelona już na zawsze kojarzyć mi się będzie z muzyką w Parku  Güell, pyszną Sangrią pitą wieczorem na plaży i wesołymi, uśmiechającymi się ludźmi i żaden terrorysta tego nie zmieni.

„Gitarzysta”

holiday in Spain 055.JPGFigures, Muzeum Salvadore Dalli, Hiszpania (fot. Gosia Glowacka,11.05.2012)

Gdzie słyszysz śpiew tam idź,
tam dobre serca mają
źli ludzie wierzaj mi,
Ci nigdy nie śpiewają.

— J.W.Goethe

Gitara już od moich wczesnych lat szkolnych była instrumentem, który mnie fascynował. Znaczna odległość od najbliższej szkoły muzycznej i najzwyczajniej brak środków finansowych uniemożliwił mi jako kilkuletniemu dziecku spełnienie marzenia nauki gry na tym instrumencie. Kilka lat później, już w szkole średniej zostałam druhną w drużynie harcerskiej. Jak ja uwielbiałam te nasze wypady w góry, na Wyżynę Krakowsko-Częstochowską, dłuższe lub krótsze biwaki gdzie koledzy-druhowie do czwartej ad ranem „szarpali struny” w rytmie szant lub piosenek „Starego Dobrego Małżeństwa”! Wiedziona miłością do gitary zakupiłam w końcu swoją własną – piękne rezonasowe pudło gitary akustycznej, które mam do dziś dnia. Jednak w miarę upływu lat obowiązków przybywało, czasu ubywało, a moje marzenie i zapał z dzieciństwa, by stać się wirtuozem tego instrumentu blakło…Sentyment do dźwięków gitary tkwi jednak głęboko we mnie. Słuchając jej przypominają mi się połoniny bieszczadzkie, Szlak Orlich Gniazd, wędrówka piesza od Ustrzyk Dolnych do Zakopanego, wszystkie te piękne gwieździste noce przy ognisku…Może rosnące następne młode pokolenie kiedyś zapyta mnie: „Mamo, to jak to leciało, ten ‚Majster Bieda’?” I prześpiewamy razem całą noc przygrywając sobie na gitarze…

„Ośmiornica”

tossa-de-mar-072Rondo w Tossa de Mar (fot Gosia Głowacka, 06.05.2012)

Ośmiornica olbrzymia prowadzi drapieżny tryb życia. Zjada małże, kraby, ryby i kałamarnice. Posiada wiele środków obrony, takich jak wytwarzana przez nią sepia, kamuflaż, jad, duża prędkość.

Osobniki tego gatunku żyją do 5 lat. Prowadzą samotniczy tryb życia na areale około 5 km²

_______________

Prezes jednej partii niczym ośmiornica otacza się samymi oślizgłymi karykaturami wszelkiej maści mięczaków/misiaków. Pozwalając tuczyć im się pod swoim „łaskawym” okiem mlaska z zadowoleniem na myśl, kogo  połknie następnego dnia na  śniadanie. Wziąwszy jednak  pod uwagę fakt, iż misiaki owe charakteryzuje nadnaturalna żarłoczność, śniadanie to prezes może przypłacić ogromną niestrawnością prowadzącą do śmierci politycznej. I tylo należy mieć nadzieję, iż nastąpi to szybciej niż – jak w przypadku ośmiornic olbrzymich – po 5 latach

 

„Saksofonista”

holiday in Spain 054.JPG Muzeum Salvadora Dali, Figures, Hiszpania (fot: Gosia Głowacka, 11.05.2012)

Saksofon (ang. saxophone, sax) – instrument dęty drewniany z grupy aerofonów stroikowych. Mimo metalowego korpusu, zaliczany jest do drewnianych ze względu na wykorzystany stroik. Występuje w dziewięciu odmianach, różniących się wielkością i zakresem dźwięków. Od najmniejszych saksofonów – soprillo, po największe – subkontrabasowe, najczęściej budowane w strojach B i Es (mniej typowe: C i F).

Saksofon skonstruowany został przez Adolpha Saxa w pierwszej połowie XIX wieku. Od początku XX wieku wiele zapisów nut na saksofon powstało na zlecenie zamożnej, początkującej saksofonistki – Elizy Hall. Współpracowała ona z kompozytorami takimi, jak: Claude Debussy, Gabriel Fauré, Vincent d’Indy i André Caplet. Muzyka na ten instrument jest wzbogacona twórczością jego promotorów, np. niemieckiego saksofonisty Sigurda Raschèra czy francuskiego muzyka Marcela Mule.

Historia saksofonu, w przeciwieństwie do większości instrumentów, nie jest długa. Nie ma on wcześniejszych odpowiedników, na których bazowana byłaby jego konstrukcja.

Saksofon został wynaleziony około 1841 roku przez belgijskiego budowniczego instrumentów – Adolpha Saxa. Pierwsza publiczna informacja o instrumencie (autorstwa Hectora Berlioza) ukazała się 12 czerwca 1842 roku w paryskim Journal des débats. Istnieją podejrzenia, że Sax chciał zaprezentować wynalazek na brukselskiej wystawie instrumentów w 1841 roku, jednak przesyłka zawierająca saksofon została zniszczona w niewyjaśnionych okolicznościach. 3 lutego 1844 roku, podczas wystawy w Paryżu zademonstrowano nowy instrument parze królewskiej, Ludwikowi Filipowi i Marii Amelii.

Pomimo wielu pozwów sądowych (złożonych przez rywali Saxa, którzy powołali Stowarzyszenie Zjednoczonych Twórców Instrumentów, ang. Association of the United Instrument Makers), Sax opatentował saksofon w czerwcu 1846 roku (wyłączność wygasła w 1866; w 1881 Sax rozszerzył zakres oryginalnego patentu). Dowiedziawszy się o wniosku o wyłączne prawa Saxa do saksofonu, niechętni mu muzycy ogłosili, że instrument ten był od wielu lat znany w Niemczech. Odpowiedzią Saxa na insynuacje wrogów była propozycja odstąpienia od patentu, jeśli w ciągu dwunastu miesięcy przedstawiliby mu podobnie skonstruowany instrument. Konkurenci podważali innowacyjność Saxa i starali się doprowadzić do anulowania licencji wszystkich jego wynalazków. Według adwokata reprezentującego stowarzyszenie „saksofon nigdy nie istniał, nie mógłby istnieć i miał być uznany za zwykły szarlatański podstęp”

(źródło: Wikipedia)

________________________________________

Wyszukane w sieci:

`Sak­so­fon, tu­ba, trąbka is­tnieją ja­ko in­stru­men­ty dęte,
a ko­biety, mężczyźni – ludzie często uważani są za ‘in­stru­men­ty’ tępe.’

(przez: paradoxical na https://szukaj.cytaty.info/mysli/instrumenty.htm, 14.10.2010)

„Kamienie pamięci (oryg. Stolpersteine)”

Pomysł: Günter Demming, Berlin, Niemcy (fot. Monika Saczyńska, 13 października 2010) / Rzym, Włochy (fot. Monika Saczyńska, 22 października 2011)

Inspiracją do stworzenia projektu Stolpersteine było wydarzenie związane z wcześniejszym projektem Güntera Demminga. Artysta w 1990 roku w Kolonii oznaczył kredą drogę jaką kolońscy Romowie i Sinti przebyli prowadzeni do miejsca deportacji. W trzy lata później ponownie szedł tą drogą. Wówczas to spotkana kobieta powiedziała mu, że w tej dzielnicy nigdy nie mieszkali Romowie i Sinti. To zainspirowało artystę do stworzenia w przestrzeni miasta trwałych znaków pamięci.

Pierwszy Stolperstein został wmurowany przez Güntera Demminga w 1997 roku na Kreuzbergu (dzielnica Berlina). Obecnie jest to już duży projekt, w który często angażują się społeczności lokalne, szkoły. Artysta nadal czuwa nad nim zgadzając się – na podstawie przedstawionej dokumentacji – na wmurowanie kolejnego nowego kamienia.

Projekt ma na celu przywrócenie pamięci o ofiarach nazizmu i obejmuje Żydów, Romów i Sinti, homoseksualistów, dezerterów, niepełnosprawnych, członków partii politycznych. Zwykle kostki są wmurowywane w pobliżu miejsca, gdzie dana osoba mieszkała. Na poszczególnych kamieniach podawane są imię i nazwisko, data urodzenia, data deportacji lub emigracji, data śmierci i miejsce. Nie ma podanego z jakich powodów dana osoba była prześladowana.

Projekt od początku wzbudzał kontrowersje ze względu na umieszczanie kostek w bruku. Zdaniem Charlotte Knobloch prezydent Centralnej Rady Żydów w Niemczech forma projektu nie jest do końca trafiona, gdyż przywodzi na myśl deptanie pamięci ofiar.

Liczba Stolpersteine przekroczyła już 20 000; Kamienie pamięci znajdują się na chodnikach wielu miast Niemiec ale także Austrii, Beligii, Czech, Węgier, Włoch, Norwegii, Ukrainy i Holandii, a także w Polsce m.in. we Wrocławiu i Słubicach.

____________________________

Męczeństwo nie domaga się tysięcy olbrzymich pomników. Wystarcza ludzka pamięć. Stawiane pomniki dla rzekomych „męczenników” szybko mogą zostać usunięte, a w pamięci ludzkiej nic nie pozostanie.

„Mamy Moc”

DSCF0032.JPGWyk. INO, Piraeus Port, Ateny, Grecja (fot. Gosia Głowacka, 4.04.2016)

Grecki plastyk Ino stworzył ten mural w samym  środku portu w Pireusie, jednym z największych portów morskich  Morzu Śródziemnym znajdującym się w Grecji. Pracownicy National Geographic przeprowadzili wywiad z artysta  oraz został przez nich nakręcony film dokumentalny z samego procesu tworzenia muralu. Dzieło nosi tytuł „Mamy moc” i przedstawia dziecko patrzące na ogromny portret starożytnego filozofa Demokryta. Wiedza to potęga.
____________________________________
Społeczeństwo, które jest wyedukowane ma moc, której nie zniszczy żaden pokrętny hipokryta, uzupator władzy probujący narzucić mu swoją wolę. Społeczeństwo, w którym poziom edukacji jest niski jest bardziej podatne na manipulacje, hasła populistów, które nie mają przełożenia na rzeczywistość, daje sę prowadzić na manowce przez cynicznych graczy politycznych czy przedstawicieli różnych kościołów czy związków wyznaniowych. Edukujmy siebie i innych – niech moc będzie z nami!

 

 

Fontanna z marmuru ku pamięci Giovanniego Falcone

20160313_142415.jpg Wykonana w 2001/2002,Savignano sul Panaro prow. Modena,  Włochy (fot. Jolanta Kruszka, 13.03.2016)

W Italii w regionie Emilia Romagna, prowincja Modena jest małe miasteczko Savignano sul Panaro. Na placu centralnym, nazwanym imieniem Giovanniego Falcone urzędnika sądowego zamordowanego przez mafie, znajduje się fontanna. Ma ona wymowę symboliczną. Jak napisał krytyk Vladimir Zocca : „Kompozycja architektoniczna pokazuje jak pamięć o poświęceniu życia dla obrony prawa do wolności może wzbogacić system wartości społeczeństwa”.
Symbolika fontanny jest tak klarowna jak woda, która przykrywa labirynt – symbol intryg mafijnych. Dziewczyna, która uwalnia się z labiryntu to znak nadziei i zwycięstwa. W wyciągniętych do góry dłoniach trzyma owoc granatu – mityczny symbol nieśmiertelności i odrodzenia.

_____________________________________________

Niezależne i niezawisłe sądy są przejawem wolności obywateli oraz ograniczeniem dla politycznej mafii. Niech żyje wolność! Niech żyje demokracja i niezawisłe sądy!

„Popiersie Fryderyka Chopina”

Projekt: Zofia Wolska, Valldemossa, Majorka, Hiszpania (fot. Alice Ochmann, 2008 r.)

Rzezba Zofji Wolskiej znajduje sie na dziedzińcu klasztoru w Valldemossie na Majorce. Odsłonięcie pomnika nastąpiło w 1998 roku przez Jolantę Kwaśniewską i hiszpańską królową Zofią.

Chopin spedził na Majorce z francuską pisarką George Sand zime 1838/1839.