„Świat stanął na głowie…”

unnamedSopot (obok restauracji gruzińskiej), Polska (fot. Arkadiusz Lewandowski, 09.2015)

„Świat stanął na głowie. Wampir będzie mnie uczył, jak mam postępować z ludźmi.”

________________________________
Parafrazując: dziś stary kawaler chce mi narzucić model rodziny, choć sam nigdy takowej nie miał,
Ksiądz chce mnie pouczać jak mam się kochać z mężem/chłopakiem choć sam w teorii złożył śluby czystości, więc nie ma o tym pojęcia,
Przestępca stanowi prawo,
Wielokrotny kłamca i złodziej naucza moralności,
Stara zdewociała panna, której lata świetności już dawno przeminęły chce grzebać w moich majtkach, zaglądać mi pod kołdrę, decydować jak powinna wyglądać moja rodzina,
Lekarz, który przeprowadził setki jeśli nie tysiące aborcji dziś jest jej zapiekłym wrogiem,
Idiota rządzi krajem a ludzie miast go zdmuchnąć w niebyt historii przyklaskują mu i nazywają „Naczelnikiem Państwa”,
Rząd chce karać śmiercią gwałcicieli sądzonych przez sądy innych państw, a rodzimych przestępców za podobne przewinienia puszcza się wolno…
Reklamy

Zapach świąt…

Prague 064.JPGWewnętrzne drzwi toalety w sklepie z piernikami, Praga, Czechy (fot. Gosia Głowacka, 22.08.2014)

Piernik,

stary piernik,

dzidzia-piernik

toruński piernik,

popierniczone

co ma piernik do wiatraka

nie piernicz

spierniczaj…

Zbliżają się święta, w domach unosi się woń piernika. Stary piernik z niemłodą już dzidzią-piernik balowali nie tak dawno na balu u toruńskiego piernika. Kilka dni temu zaś jednemu funkcjonariuszowi państwa w głowie się popierniczyło i sądząc, że wszechmocny i wszechwładny jest ten, który go namaścił, rzekł do swego przeciwnika: „nie piernicz” i wykluczył z dalszych obrad. Tak więc czas powiedzieć zarówno jemu, jak i temu, który namaścił bandę zepsutych pierników: SPIERNICZAJ! A wszystko przy unoszącej się woni świątecznego piernika. Niech się spełnią Wasze najskrytsze życzenia 🙂

„Teatr Hansa Ottona”

Hans Otto Theater -Potsdam 094.JPGArchitekt: Gottfried Böhm, Poczdam, Niemcy (fot. Gosia Głowacka, 03.05.2014)

Architekt, laureat Nagrody Pritzkera Gottfried Böhm zaprojektował pięć-piętrowy budynek teatru z wyprofilowanych, wspornikowych dachów. Beton, szkło i stal to materiały dominujące. Zabytkowy gazometr został zintegrowany z budynkiem. Od strony głębokiego jeziora budynek graniczy również z zabytkowym młynem; dziś mieści się w nim restauracja.

Poczdamski nowy budynek Hans Otto Theater,  należący do sieci teatrów Hans Otto, stanowi część kulturalnych miejsc spotkań i centrum biznesowe na Schiffsbauergasse. Emanuje on ogromną atrakcyjnością architektoniczną. Warto wspomnieć, iż teatr ma wyjątkową lokalizacją tuż przy brzegu Jeziora Głębokiego, która oferuje odpowiednią oprawę  dla spektakli i wystąpów  zespołu teatralnego, jak również dla muzycznych występów gościnnych, odczytów lub reprezentatywnych imprez i uroczystości. Zespół teatralny daje również występy w Reithalle A na Schiffbauergasse, w sali teatru przede wszystkim dla dzieci i młodzieży, oraz przy zabytkowym pałacu teatru w Nowym Pałacu Sanssouci w Poczdamie.

___________________________________

„Dobry teatr to nie tylko kwestia środków, ale przede wszystkim zapału twórców” (Kazimierz Kord, „Życie Warszawy”, 2 lutego 2006)

Wielkie słowa uznania są niczym wobec pracy pani Krystyny Jandy oraz jej wkładu w rozwój polskiej kultury. Bez ludzi takich jak pani Janda polska kultura odeszłaby całkowicie w zapomnienie ustępując miejsca pospolitej kołtunerii i bylejakości.

Niemieckie Muzeum Historyczne

historisches museum1Projektant: Ieoh Ming Pei, Berlin, Niemcy (fot. René Sachse, 12.03.2016)

Niemieckie Muzeum Historyczne (niem. Deutsches Historisches Museum, DHM) zostało założone w 1987 przez kanclerza Republiki Federalnej Niemiec Helmuta Kohla oraz burmistrza Berlina Eberharda Diepgena z okazji 750. rocznicy założenia Berlina. Umiejscowione jest w Zeughaus, najstarszym budynku alei Unter den Linden w centralnej dzielnicy Berlina.

Zaprojektowana przez Ieoh Ming Peia rozbudowa Muzeum Historycznego zakończyła się w 2004 roku. W 2006 roku odrestaurowano zbudowany w 1695 roku Zeughaus. Odnowione Muzeum zostało otworzyła wystawa „Niemiecka historia w obrazach na przestrzeni dwóch tysiącleci”.

25 marca 2007 roku, w budynku Muzeum, została podpisana tzw. Deklaracja berlińska, będąca aktem prawnym Unii Europejskiej.

 Po sukcesie na wystawie w Prusach, który został pokazany w Martin-Gropius-Bau w 1981 roku, wówczas rządzący burmistrz (Zachód) Berlina, Richarda von Weizäcker zlecił czterem wybitnym historykom – Hartmut’owi Boockmann Eberhard’owi Jäckel,Hagen’owi Schulze i Michael’owi Stürmer – przygotowanie memorandum, który ukazał się w styczniu 1982 roku pod tytułem Niemieckie Muzeum Historyczne w Berlinie. Projekt cieszył się dużym poparciem kanclerza Helmuta Kohla, który w przemówieniu o stanie narodu przed Bundestagiem w dniu 27 lutego 1985 określił założenie niemieckiego muzeum historycznym w Berlinie narodowym priorytetem o znaczeniu europejskim . Komisja złożona z 16 czołowych historyków, historyków sztuki i dyrektorów muzeum wypracowało koncepcję muzeum w 1985/86 i poddało go pod dyskusję w rozprawach publicznych w roku 1986. Ostateczna wersja stała się podstawą do powstania DHM. Celem muzeum było przedstawienie niemieckiej historii w kontekście międzynarodowym. Wieloperspektywiczne postrzeganie zdarzeń minionych miało na celu zachęcenie do zrozumienia punktu widzenia innych oraz zapewnienie wysokiego poziomu refleksji nad historią i kulturą w czasie internacjonalizacji życia codziennego jak również globalizacji pracy i handlu. W dniu 28 lipca 1987 roku została podpisana umowa partnerska pomiędzy Republiką Federalną Niemiec a Berlinem (Zachodnim) w sprawie ustanowienia tymczasowego powiernictwa Niemieckiego Muzeum Historycznego jako spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

Początkowo muzeum miało być zlokalizowane w pobliżu budynku Reichstagu w Spreebogen, kompleksu rządowego w zakolu Szprewy. Konkurs na projekt architektury wygrany został przez włoskiego architekta Aldo Rossi w roku 1988. Jednak w 1989 roku upadek muru berlińskiego doprowadził do zmiany planów: w dniu zjednoczenia w dniu 3 października 1990 roku rząd federalny przekazał kolekcję i pomieszczenia dawnego Muzeum für Deutsche Geschichte (muzeum dla historii Niemiec) do DHM. I tak Zeughaus od 1695 roku – najstarszy budynek na Unter den Linden – stał się siedzibą Niemieckiego Muzeum Historycznego. Pierwsze wystawy były pokazywane w Zeughaus we wrześniu 1991 roku.

DHM rozpoczął rozszerzanie swoich zbiorów krótko po jej powstaniu. Otwarte w grudniu 1994 roku, wcześniej jako Wystawa Stała, a następnie nazwana Niemiecką Historią w Obrazach i Świadectwach przedstawiło wstępny przekrój kolekcji z ponad 2000 eksponatów.

Elewacja Zeughaus została odrestaurowana w latach 1994 i 1998 na podstawie dokumentów historycznych. Budynek był zamknięty od 1998 do 2003 roku, podczas gdy szeroko zakrojone działania konserwatorskie zostały przeprowadzone przez biuro architektoniczne z Winfried Brenne. W trakcie budowy nowej sąsiedniej sali muzealnej przez Ming Pei Ieoh między rokiem 1998 a 2003, szkło dachowe został ponownie zainstalowane powyżej Schlüterhof, wewnętrznym dziedzinińcu  przez Andreas Schlüter. Nowy budynek przez IM Pei o powierzchni 2700 metrów kwadratowych, na czterech piętrach zaprojektowanych i zmontowanych przez Leslie E. Robertson Associates, został otwarty dla wystaw czasowych w roku 2003. Stała ekspozycja historii Niemiec w obrazach i Artefaktach zainaugurowana została w Zeughaus przez kanclerz Angelę Merkel w dniu 2 czerwca 2006 roku. Na dzień 30 grudnia 2008 roku DHM przybrał formę prawną fundacji prawa publicznego rządu federalnego (Stiftung des Bundes öffentlichen Rechts). Założona w 2009 roku w celu stworzenia ośrodka dla pamięci i dokumentacji lotów i wydalenia. Stiftung Flucht, Vertreibung, Versöhnung (Fundacja Ucieczka, Wypędzenie, Pojednanie) jest pod egidą Niemieckiego Muzeum Historycznego.

(źródło: Wikipedia)

„Atomium”

Atomium, Brussels 079Projekt: André Waterkeyna, Bruksela, Królestwo Belgii (fot. Gosia Głowacka, kwiecień 2014)

Atomium – monumentalny model kryształu żelaza, powiększony 165 miliardów razy, zlokalizowany w dzielnicy Laeken, na przedmieściach Brukseli. Został zbudowany z okazji Wystawy Światowej w Brukseli w 1958 (EXPO-58) jako symbol ówczesnych naukowych oraz technicznych osiągnięć „wieku atomu”etlenie (SG Conseil AV Consultants) pod Turner Projacs. Wraz z tym zespołem projektowym, Leslie E. Robertson Associates był inżynierem strukturalnym tego projekt. Pierwotnie, zamiast Atomium, planowano zbudować jako atrakcję wystawy światowej odwrócony model Wieży Eiffla.

Atomium zostało zaprojektowane przez belgijskiego inżyniera André Waterkeyna na potrzeby Wystawy Światowej, która odbywała się w Brukseli w 1958. Wnętrza „sfer” wyposażono według pomysłów architektów André i Jeana Polaków.
Budowla ma 103 metry wysokości i waży 2400 ton. Konstrukcja została wykonana ze stali i aluminium. Jest umieszczona na 3 jednakowych dwunogach. Składa się z 9 kul – atomów połączonych ze sobą rurami, w których znajdują się schody ruchome (najdłuższe mają 35 metrów). Każdy z „atomów” ma 18 m średnicy. Do najwyższej kuli, gdzie znajduje się platforma widokowa z panoramą Brukseli, prowadzi winda, która wwozi maksymalnie 22 pasażerów w 23 sekundy. Oprócz najwyższej, zwiedzający mogą wjechać jeszcze do 5 innych „sfer”. Znajdują się w nich wystawy stałe lub sezonowe.

Cały kompleks znajduje się w Parku Heysel, przy Boulevard du Centenaire 1020 w brukselskiej dzielnicy Laeken. Jest częścią Brupark (brukselskiego parku rozrywki). W niewielkiej odległości znajduje się też kinopleks oraz Mini Europa. W pobliżu znajdują się też ogrody królewskie w Laeken i pałac obecnego króla Belgów oraz następców tronu.
Do ciekawostek należy fakt, iż wszystkie zdjęcia Atomium, także te robione przez turystów, są objęte prawami autorskimi należącymi do organizacji SABAM – Société d’Auteurs Belge – Belgische Auteurs Maatschappij (Belgijskie Stowarzyszenie Autorów, Kompozytorów i Wydawców). Niektóre systemy prawne, np. niemiecki, uznają jednak na terenie własnej jurysdykcji prawa autorskie jedynie w takim zakresie, w jakim mogły one zostać nabyte na podstawie prawa krajowego, stąd też zdjęcia Atomium publikowane w Niemczech nie podlegają tej ochronie (źródło: Wikipedia).

„Muzeum Sztuki Islamskiej”

Museum of Islamic Art, Doha 065

Projekt: I. M. Pei, Doha, Katar (fot. Gosia Glowacka, kwiecień 2014)

Projekt budynku muzeum powstał pod wpływem starożytnej architektury islamu, ale ma niepowtarzalny kształt – przedstawia bowiem kobietę w burce. Był to pierwszy tego rodzaju projekt w państwach arabskich Zatoki Perskiej. Mieści się w nim bardzo duży zbiór sztuki islamskiej, a także badania i biblioteka. Pierwszym dyrektorem – założycielem muzeum z lat 2006-2008.był Sabiha Al Khemir.

Zajmując łącznej powierzchni 45.000 m2, muzeum znajduje się na sztucznym półwyspie z widokiem na południowy kraniec Zatoki Doha. Budowa przez Baytur Construction Co. (Turcja) został ukończona w 2006 roku, ale wnętrze muzeum zostało poddane później wielu zmianom. muzeum świętowało otwarcie dla VIP-ów w dniu 22 listopada 2008 roku, a dla szerszej publiczności otwarcie nastąpiło 8 grudnia 2008

Architektem muzeum był I. M. Pei. W wieku 91 lat, Pei miał być namówiony do pozostawienia życia na emeryturze i podjęcia się tego przedsięwzięcia. Pei podróżował po świecie muzułmańskim przez sześć miesięcy celem poznania muzułmańskiej architektury i historii oraz czytać muzułmańskie teksty i czerpać inspirację dla swojej konstrukcji. Odrzuciwszy wszystkie proponowane miejsca dla muzeum, Pei zaproponował autonomiczną wyspę dla budowli, w celu uniknięcia zaburzeń w kontestowaniu jej piękna przez inne budynki. W ten sposób została ona zbudowana na wodzie, około 195 stóp (59 m) od linii brzegowej Doha , w otoczeniu parku. Pei zarządał ponadto, aby przestrzenie muzealne być zaprojektowane przez jego współpracownika przy projekcie Louvre, Wilmotte & ASSOCIES , który następnie zmontował zespół projektowy, w tym Plowden & Smith (konsultantów), Isometrix konserwacja oświetlenia + konstrukcja (konsultantów), oświetlenie (SG Conseil AV Consultants) pod Turner Projacs. Wraz z tym zespołem projektowym, Leslie E. Robertson Associates był inżynierem strukturalnym tego projekt.

„Dancing Hause”(„Tańczący Dom”)

Prague 115Projekt: Vlado Milunića i Franka Gehry, Praga, Republika Czeska (fot. Gosia Głowacka, sierpień 2013)

Zbudowany w 1996 roku, na prawym brzegu Wełtawy w Pradze, w dzielnicy Nové Město awangardowy budynek projektu pary architektów: Vlado Milunića i Franka Gehry’ego. Swą nazwę zawdzięcza kształtowi, w którym można dopatrzeć się sylwetki tańczącej pary.

Przed postawieniem tego budynku w Pradze Frank Gehry wyraził zainteresowanie stworzeniem nowoczesnego budynku w Warszawie, jednak władze stolicy nie zaakceptowały śmiałych, dekonstruktywistycznych wizji architekta

(źródło: Wikipedia).