„Saksofonista”

holiday in Spain 054.JPG Muzeum Salvadora Dali, Figures, Hiszpania (fot: Gosia Głowacka, 11.05.2012)

Saksofon (ang. saxophone, sax) – instrument dęty drewniany z grupy aerofonów stroikowych. Mimo metalowego korpusu, zaliczany jest do drewnianych ze względu na wykorzystany stroik. Występuje w dziewięciu odmianach, różniących się wielkością i zakresem dźwięków. Od najmniejszych saksofonów – soprillo, po największe – subkontrabasowe, najczęściej budowane w strojach B i Es (mniej typowe: C i F).

Saksofon skonstruowany został przez Adolpha Saxa w pierwszej połowie XIX wieku. Od początku XX wieku wiele zapisów nut na saksofon powstało na zlecenie zamożnej, początkującej saksofonistki – Elizy Hall. Współpracowała ona z kompozytorami takimi, jak: Claude Debussy, Gabriel Fauré, Vincent d’Indy i André Caplet. Muzyka na ten instrument jest wzbogacona twórczością jego promotorów, np. niemieckiego saksofonisty Sigurda Raschèra czy francuskiego muzyka Marcela Mule.

Historia saksofonu, w przeciwieństwie do większości instrumentów, nie jest długa. Nie ma on wcześniejszych odpowiedników, na których bazowana byłaby jego konstrukcja.

Saksofon został wynaleziony około 1841 roku przez belgijskiego budowniczego instrumentów – Adolpha Saxa. Pierwsza publiczna informacja o instrumencie (autorstwa Hectora Berlioza) ukazała się 12 czerwca 1842 roku w paryskim Journal des débats. Istnieją podejrzenia, że Sax chciał zaprezentować wynalazek na brukselskiej wystawie instrumentów w 1841 roku, jednak przesyłka zawierająca saksofon została zniszczona w niewyjaśnionych okolicznościach. 3 lutego 1844 roku, podczas wystawy w Paryżu zademonstrowano nowy instrument parze królewskiej, Ludwikowi Filipowi i Marii Amelii.

Pomimo wielu pozwów sądowych (złożonych przez rywali Saxa, którzy powołali Stowarzyszenie Zjednoczonych Twórców Instrumentów, ang. Association of the United Instrument Makers), Sax opatentował saksofon w czerwcu 1846 roku (wyłączność wygasła w 1866; w 1881 Sax rozszerzył zakres oryginalnego patentu). Dowiedziawszy się o wniosku o wyłączne prawa Saxa do saksofonu, niechętni mu muzycy ogłosili, że instrument ten był od wielu lat znany w Niemczech. Odpowiedzią Saxa na insynuacje wrogów była propozycja odstąpienia od patentu, jeśli w ciągu dwunastu miesięcy przedstawiliby mu podobnie skonstruowany instrument. Konkurenci podważali innowacyjność Saxa i starali się doprowadzić do anulowania licencji wszystkich jego wynalazków. Według adwokata reprezentującego stowarzyszenie „saksofon nigdy nie istniał, nie mógłby istnieć i miał być uznany za zwykły szarlatański podstęp”

(źródło: Wikipedia)

________________________________________

Wyszukane w sieci:

`Sak­so­fon, tu­ba, trąbka is­tnieją ja­ko in­stru­men­ty dęte,
a ko­biety, mężczyźni – ludzie często uważani są za ‘in­stru­men­ty’ tępe.’

(przez: paradoxical na https://szukaj.cytaty.info/mysli/instrumenty.htm, 14.10.2010)

Reklamy

„Siusiająca dziewczynka” (oryg. „Jeannenke Pis”)

Jeannenke Pis, Brussels 068.jpgRzeźbiarz: Denis-Adrien Debouvrie, Bruksela, Belgia (fot.: Gosia Głowacka, 26.04.2014)

Jeanneke Pis (Siusiająca dziewczynka) to posąg-fontanna, wykonany przez Denisa-Adriena Debouvrie i umieszczony w 1987 roku, nieopodal Grand Place w Brukseli, w małej uliczce Getrouwheidsgang.

Figurka ta, jest potocznie nazywana siostrą słynnego Manneken pis – posągu sikającego chłopca, który od XVII wieku jest symbolem Brukseli. Stworzenie jego żeńskiej wersji, miało na celu przyciągnięcie turystów do ulic znajdujących się z drugiej strony Grand Place.

Dziś obie fontanny cieszą się ogromną popularnością i ze względów bezpieczeństwa są okratowane.

(źródło: Wikipedia)

______________________________________

Zagadka: kto powinien lać na uzurpatorów władzy nad kobiecym ciałem?

„Kamienie pamięci (oryg. Stolpersteine)”

Pomysł: Günter Demming, Berlin, Niemcy (fot. Monika Saczyńska, 13 października 2010) / Rzym, Włochy (fot. Monika Saczyńska, 22 października 2011)

Inspiracją do stworzenia projektu Stolpersteine było wydarzenie związane z wcześniejszym projektem Güntera Demminga. Artysta w 1990 roku w Kolonii oznaczył kredą drogę jaką kolońscy Romowie i Sinti przebyli prowadzeni do miejsca deportacji. W trzy lata później ponownie szedł tą drogą. Wówczas to spotkana kobieta powiedziała mu, że w tej dzielnicy nigdy nie mieszkali Romowie i Sinti. To zainspirowało artystę do stworzenia w przestrzeni miasta trwałych znaków pamięci.

Pierwszy Stolperstein został wmurowany przez Güntera Demminga w 1997 roku na Kreuzbergu (dzielnica Berlina). Obecnie jest to już duży projekt, w który często angażują się społeczności lokalne, szkoły. Artysta nadal czuwa nad nim zgadzając się – na podstawie przedstawionej dokumentacji – na wmurowanie kolejnego nowego kamienia.

Projekt ma na celu przywrócenie pamięci o ofiarach nazizmu i obejmuje Żydów, Romów i Sinti, homoseksualistów, dezerterów, niepełnosprawnych, członków partii politycznych. Zwykle kostki są wmurowywane w pobliżu miejsca, gdzie dana osoba mieszkała. Na poszczególnych kamieniach podawane są imię i nazwisko, data urodzenia, data deportacji lub emigracji, data śmierci i miejsce. Nie ma podanego z jakich powodów dana osoba była prześladowana.

Projekt od początku wzbudzał kontrowersje ze względu na umieszczanie kostek w bruku. Zdaniem Charlotte Knobloch prezydent Centralnej Rady Żydów w Niemczech forma projektu nie jest do końca trafiona, gdyż przywodzi na myśl deptanie pamięci ofiar.

Liczba Stolpersteine przekroczyła już 20 000; Kamienie pamięci znajdują się na chodnikach wielu miast Niemiec ale także Austrii, Beligii, Czech, Węgier, Włoch, Norwegii, Ukrainy i Holandii, a także w Polsce m.in. we Wrocławiu i Słubicach.

____________________________

Męczeństwo nie domaga się tysięcy olbrzymich pomników. Wystarcza ludzka pamięć. Stawiane pomniki dla rzekomych „męczenników” szybko mogą zostać usunięte, a w pamięci ludzkiej nic nie pozostanie.

„Fontanna Greth Shell”

Rzeźbia: Rolf Brem, Zug, Szwajcaria (fot.: Gosia Glowacka, 11.05.2016)

Kobieta, która musiała zanieść swojego pijanego męża do domu

Fontanna ta leży naprzeciwko Liebfrauenkapelle (Kaplica Matki Boskiej). Nie da się nie słyszeć dźwięku rozpryskiwanej wody jak tylko znajdziemy się w tej malowniczej okolicy.

Każdego roku z okazji Poniedziałeku Karnawałowego (Fasnacht Monday) cech stolarzy, tokarzy i bednarzy ponowne odgrywają historię Greth Schell. Miejscowe dzieci otrzymują pomarańcze i bułki rozdawane im przy tej okazji. Aby odnaleźć początki tego karnawałowego  zwyczaju oraz datę powstania fontanny  należy cofnąć się z powrotem do 17 wieku. Istnieje wiele niespisanych legend o historycznej postaci Margaret Schell, który często musiała nosić swojego pijanego męża, Peter Schella, do domu.
Historia jest rzeczywiście o kobiecie zwanej Greth Schell (i takąż nazwę wyryto na rzeźbie zdobiącej fontannę), który była zmuszona  zabrać do domu swojego pijanego męża, ubranego w czapkę błazna i machającego berłem.

(źródło: http://www.myswitzerland.com, http://www.zug-tourismus.ch)

____________________________________

Polsko, jak długo jeszcze przyjdzie Ci taszczyć na swych barkach błaznów politycznych pijanych od nadmiaru władzy i czuć wstyd z tego powodu?