„Pomnik Uśmiechu”

235.Lwów 4-9.07.2003.jpgWyk. Oleg Dergaczow, Kawiarnia „Dzyga” we Lwowie, Ukraina (fot. Gosia Głowacka, lipiec2003)

Pomnik Uśmiechowi znajduje sie we Lwowie przed kawiarnią „Dzyga” przy ulicy Ormiańskiej. Jest to jedyny w sweoim rodzaju pomnik na świecie. Pomimo iż można również spotkać pomnik uśmiechu w Libiąży k/Chrzanowa, to podobnego do lwowskiego nie znajdziemy na całym świecie. Autorem tej pracy jest znany karykaturzysta Oleg Diergaczow.

Rzeźba przedstawia uśmiechającą się rybę, która leży na betonowym postumencie. Zamian płetw ryba wyposażona została ludzkie dłonie. Ten pomnik jest jednym z najmniejszych we Lwowie. Jego wysokość razem z postumentem osiąga gdzieś koło jednego metra. Co siedem lat pomnik zamieniany jest nowym i każdorazowo uśmiecha się on na swój specyficzny sposób.

Najprzyjemniejsze jednak jest to, że wszyscy ludzie, którzy widzą to rzeźbę po raz pierwszy, obowiązkowo się uśmiechają 🙂 🙂

Reklamy

„Opera na żądanie”

MysterySinger1Artysta wykonawca: Anna Samborska (pseudonim artstyczny: Bernal Opera),  Hunters Point, San Francisco, Stany Zjednoczone Ameryki (fot: Charles Leonard, 18.10. 2015)

Happening „Opera na żądanie” został wykonany przez Annę Samborską, otoczoną tajemniczą aurą, jako że w momencie trwania happenningu nie była ona dobrze znana, Całość trwała 7 godzin. W tym czasie zostały zaśpiewane 21 arie w tym m.in.Tosca, Carmen, Królowa Nocy, Brunhilda (Wagner), Lucia di Lammermoor a także aria Pat Nixon z opery Nixon in China (John Adams), wykonane na życzenie publiczności. Występ odbył się z okazji Dni Otwartych (Open Studios) dawnej stoczni okrętowej i bazy marynarki wojnennej Hunters Point. Miejsce okazało się idealne ze względu na akustykę, nieformalną atmosferę, spokojny przepływ zwiedzających, możliwość bezpośrednich interakcji i brak presji sprzedania czegokolwiek. Większość ludzi traktowała postać w czerwieni jako instalację, ale wielu prosiło o wykonanie swoich ulubionych arii lub czegoś co artystka lubi. Można było odnieść wrażenie, że dla wielu było to jedyne w swoim rodzaju przeżycie.

Postać w czerwieni to symbol sztuki, która kwitnie w Hunters Point – jest tu ponad 200 pracowni plastyków i nie tylko, profesjonalnych i niedzielnych. Jest to największa kolonia artystów na świecie. Artystka jest związana z tym miejscem od 2002.

______________________________________________________________________ Anna Samborska działa w wielu dziedzinach sztuki – malarstwo i grafika, fotografia i instalacja. Pod szyldem Bernal Opera organizuje koncerty domowe, uliczne, warsztaty wokalne. Mieszka w Bernal Heights, dzielnicy San Francisco. Jest także autorką powieści, dziennikarką i tłumaczką..

„Pomnik Pomordowanych Żydów Europy”

holocaust denkmal2holocaust demkmal1Projekt: Peter Eisenman, Berlin, Niemcy (fot. Gosia Głowacka and René Sachse, 12.03.2016)

Pomnik Pomordowanych Żydów Europy (niem. Denkmal für die ermordeten Juden Europas lub krócej Holocaust-Mahnmal) – pomnik upamiętniający zagładę Żydów podczas II wojny światowej.
Pomnik, według projektu Petera Eisenmana, został wybudowany w latach 2003–2005 w centrum Berlina (Berlin-Mitte), na powierzchni 19 tys. m². Został on odsłonięty 10 maja 2005 i od 12 maja jest dostępny dla publiczności. W pierwszym roku pomnik odwiedziło ponad 3,5 mln. osób.

Pomnik zajmuje teren ograniczony ulicami: Ebertstraße, Behrenstraße, Gertrud-Kolmar-Straße i Hannah-Arendt-Straße. Składa się on z 2711 betonowych bloków-steli (po jednym na każdą stronę Talmudu) ustawionych w równoległych szeregach z niewielkim odchyleniem od pionu. Najwyższe bloki mierzą 4,7 m wysokości. Na obrzeżu pomnika rośnie 41 drzew. Między szeregami bloków znajdują się wybrukowane kostką przejścia o szerokości 95 cm. Powierzchnie bloków zabezpieczone są powłoką umożliwiającą łatwe usunięcie graffiti.

W skład pomnika wchodzi podziemne muzeum (Izba pamięci) o powierzchni 930 m², mieszczące sale wystawowe o pow. 778 m², salę odczytową o pow. 106 m² i księgarnię o pow. 46 m².Koszt budowy został pokryty przez rząd Republiki Federalnej Niemiec. Teren pomnika o wartości 40 mln euro został przekazany nieodpłatnie przez władze Niemiec. Inicjatywę pomnika zapoczątkowała w roku 1988 dziennikarka Lea Rosh. W maju 1994 rozpisano konkurs na projekt pomnika. Wybrany wtedy projekt Christine Jackob-Marks został w czerwcu 1995 odrzucony przez kanclerza Helmuta Kohla.

W ponownym konkursie z lipca 1997 wybrano projekt architekta Petera Eisenmana i rzeźbiarza Richarda Serry. W roku 1998 Richard Serra wycofał się z zespołu autorskiego protestując przeciw narzuconym zmianom.25 czerwca 1999 Bundestag zatwierdził budowę pomnika i wyasygnował sumę 54 mln DM.

Rezolucja Niemieckiego Bundestagu z dnia 25 czerwca 1999 roku głosi:

1.1 Republika Federalna Niemiec utworzy w Berlinie miejsce pamięci ku czci zamordowanych Żydów Europy.
1.2 Utworzeniem tego miejsca pamięci pragniemy:

  • uczcić ofiary zamordowanych Żydów,
  • zachować w żywej pamięci niewyobrażalne wydarzenia z niemieckiej historii,
  • ostrzegać przyszłe pokolenia, by nigdy nikt nie łamał praw człowieka, by były chronione zasady demokratycznego państwa oraz równość obywateli wobec prawa i by się sprzeciwiać wszelkim rodzajom dyktatury i przemocy.
  • […]

Budowę rozpoczęto 1 kwietnia 2003. 15 grudnia 2004 ustawiono uroczyście ostatnią z 2711 betonowych steli.

Po odsłonięciu pomnika środowiska Sinti i Romów oraz homoseksualistów i osób niepełnosprawnych wyraziły niezadowolenie, że pomnikiem uczczono tylko jedną z grup ofiar zbrodni hitlerowskich.

(źródło: Wikipedia)

„The Kelpies”

Rzeźbiarz: Andy Scott, nad kanałem Forth and Clyde, Falkirk, Szkocja, Wielka Brytania (fot. Rafał Grzymała, marzec / kwiecień 2016)

„Kelpies” to 30-metrowe rzeźby końskich głów, stojące nad kanałem Forth and Clyde , w pobliżu rzeki Carron, w Halix –  będącego projektem obszaru parkowego,  zbudowanym celem połączenia 16 społeczności na obszarze Falkirk w Szkocji. Rzeźby zostały zaprojektowane przez rzeźbiarza Andy Scott i zostały ukończone w październiku 2013.Rzeźby te tworzą bramę przy wschodnim wejściu do kanału Forth and Clyde, oraz jego nowym rozszerzeniu zbudowanym w ramach projektu przekształcenia gruntów Helix. „ Kelpies” to pomniki koni jako wielkiego dziedzictwa całej Szkocji.

Rzeźby udostępniono dla publiczności w kwietniu 2014. W ramach projektu stworzone też  przy „Kepies”  własne centrum dla zwiedzających, oraz umiejscowiono je obok nowo skonstruowanego basenu jak i rozszerzeniu kanału. To rozszerzenie łączy ponownie kanał Forth and Clyde z rzeką Forth oraz poprawia nawigację między Wschodem a Zachodem Szkocji.

Nazwa została wybrana przez Scottish Canals w momencie rozpoczęcia projektu Helix, w roku 2005. Nazwa „Kelpies” odzwierciedla mitologiczne bestie – duchy wodne przybierające postać koni i zamieszkujace jeziora i rzeki Szkocji, które po transformacji posiadały siłę i wytrzymałość 10 koni. Cecha ta  jest analogiczna do zmian transformacyjnych i wytrzymałości szkockich wodnych dróg śródlądowych. „Kelpies” reprezentują linię ciężkich koni szkockiego przemysłu i gospodarki, ciągnących wagony, pługi, barki oraz barki z węglem, które ukształtowały układ geograficzny obszaru Falkirk.

Według rzeźbiarza Andy’ego Scotta, „Pierwotna koncepcja mitycznych koni wodnych była ważnym punktem wyjścia dla artystycznego rozwoju struktur”. Powiedział też, że „przyjęcie tej koncepcję  i ruszenie wraz z nią w kierunku bardziej współczesnych końskich odniesień, przesunęło symbolikę rzeźby od wszelkich nawiązańmitologicznych w kierunku społeczno-historycznego pomnika poświęconego uczczeniu roli konia w przemyśle i rolnictwie, a także oczywistemu związkowi, jako konie holownicze, z kanałem”. W 2008 roku Scott, w swojej pracowni w Glasgow, stworzył liczące trzy metry wersje miniaturowe . Zostały one następnie zeskanowane przez lasery, aby pomóc producentom stali w tworzeniu dokładnych komponentów do pełnowymiarowej rzeźby.

Według Scotta końcowy rezultat miałby być „Wodnista, wzniesioną bramą do Helix, kanału Forth and Clyde oraz Szkocji, tłumaczącą dziedzictwo obszaru dumnymi końskimi opiekunami”.

W pierwszym roku po otwarciu, zbudowane prawie z miliona fragmentów stali konstrukcyjnej z okładziną ze stali nierdzewnej, „Kelpies” mają 30 metrów wysokości i ważą 300 ton każdy. Każdy „Kelpie” ma 464 pojedynczych arkuszy stali na zewnątrz, z których tylko dwa wymagają  regulacji na miejscu. Budowa rozpoczęła się w czerwcu 2013 roku i została zakończona w październiku 2013. Jednak proces wytwarzania stali trwał kilka lat. Wytworzeniem stalowych części, a także zarządzaniem montażem rzeźby na miejscu zajęły SH Structures w Yorkshire. „Kelpies” są umieszczone po obu stronach specjalnie skonstruowanego zamkniętego basenu,  przebudowanej części Centrum Kelpies.

(źródło: Wikipedia)

Niemieckie Muzeum Historyczne

historisches museum1Projektant: Ieoh Ming Pei, Berlin, Niemcy (fot. René Sachse, 12.03.2016)

Niemieckie Muzeum Historyczne (niem. Deutsches Historisches Museum, DHM) zostało założone w 1987 przez kanclerza Republiki Federalnej Niemiec Helmuta Kohla oraz burmistrza Berlina Eberharda Diepgena z okazji 750. rocznicy założenia Berlina. Umiejscowione jest w Zeughaus, najstarszym budynku alei Unter den Linden w centralnej dzielnicy Berlina.

Zaprojektowana przez Ieoh Ming Peia rozbudowa Muzeum Historycznego zakończyła się w 2004 roku. W 2006 roku odrestaurowano zbudowany w 1695 roku Zeughaus. Odnowione Muzeum zostało otworzyła wystawa „Niemiecka historia w obrazach na przestrzeni dwóch tysiącleci”.

25 marca 2007 roku, w budynku Muzeum, została podpisana tzw. Deklaracja berlińska, będąca aktem prawnym Unii Europejskiej.

 Po sukcesie na wystawie w Prusach, który został pokazany w Martin-Gropius-Bau w 1981 roku, wówczas rządzący burmistrz (Zachód) Berlina, Richarda von Weizäcker zlecił czterem wybitnym historykom – Hartmut’owi Boockmann Eberhard’owi Jäckel,Hagen’owi Schulze i Michael’owi Stürmer – przygotowanie memorandum, który ukazał się w styczniu 1982 roku pod tytułem Niemieckie Muzeum Historyczne w Berlinie. Projekt cieszył się dużym poparciem kanclerza Helmuta Kohla, który w przemówieniu o stanie narodu przed Bundestagiem w dniu 27 lutego 1985 określił założenie niemieckiego muzeum historycznym w Berlinie narodowym priorytetem o znaczeniu europejskim . Komisja złożona z 16 czołowych historyków, historyków sztuki i dyrektorów muzeum wypracowało koncepcję muzeum w 1985/86 i poddało go pod dyskusję w rozprawach publicznych w roku 1986. Ostateczna wersja stała się podstawą do powstania DHM. Celem muzeum było przedstawienie niemieckiej historii w kontekście międzynarodowym. Wieloperspektywiczne postrzeganie zdarzeń minionych miało na celu zachęcenie do zrozumienia punktu widzenia innych oraz zapewnienie wysokiego poziomu refleksji nad historią i kulturą w czasie internacjonalizacji życia codziennego jak również globalizacji pracy i handlu. W dniu 28 lipca 1987 roku została podpisana umowa partnerska pomiędzy Republiką Federalną Niemiec a Berlinem (Zachodnim) w sprawie ustanowienia tymczasowego powiernictwa Niemieckiego Muzeum Historycznego jako spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

Początkowo muzeum miało być zlokalizowane w pobliżu budynku Reichstagu w Spreebogen, kompleksu rządowego w zakolu Szprewy. Konkurs na projekt architektury wygrany został przez włoskiego architekta Aldo Rossi w roku 1988. Jednak w 1989 roku upadek muru berlińskiego doprowadził do zmiany planów: w dniu zjednoczenia w dniu 3 października 1990 roku rząd federalny przekazał kolekcję i pomieszczenia dawnego Muzeum für Deutsche Geschichte (muzeum dla historii Niemiec) do DHM. I tak Zeughaus od 1695 roku – najstarszy budynek na Unter den Linden – stał się siedzibą Niemieckiego Muzeum Historycznego. Pierwsze wystawy były pokazywane w Zeughaus we wrześniu 1991 roku.

DHM rozpoczął rozszerzanie swoich zbiorów krótko po jej powstaniu. Otwarte w grudniu 1994 roku, wcześniej jako Wystawa Stała, a następnie nazwana Niemiecką Historią w Obrazach i Świadectwach przedstawiło wstępny przekrój kolekcji z ponad 2000 eksponatów.

Elewacja Zeughaus została odrestaurowana w latach 1994 i 1998 na podstawie dokumentów historycznych. Budynek był zamknięty od 1998 do 2003 roku, podczas gdy szeroko zakrojone działania konserwatorskie zostały przeprowadzone przez biuro architektoniczne z Winfried Brenne. W trakcie budowy nowej sąsiedniej sali muzealnej przez Ming Pei Ieoh między rokiem 1998 a 2003, szkło dachowe został ponownie zainstalowane powyżej Schlüterhof, wewnętrznym dziedzinińcu  przez Andreas Schlüter. Nowy budynek przez IM Pei o powierzchni 2700 metrów kwadratowych, na czterech piętrach zaprojektowanych i zmontowanych przez Leslie E. Robertson Associates, został otwarty dla wystaw czasowych w roku 2003. Stała ekspozycja historii Niemiec w obrazach i Artefaktach zainaugurowana została w Zeughaus przez kanclerz Angelę Merkel w dniu 2 czerwca 2006 roku. Na dzień 30 grudnia 2008 roku DHM przybrał formę prawną fundacji prawa publicznego rządu federalnego (Stiftung des Bundes öffentlichen Rechts). Założona w 2009 roku w celu stworzenia ośrodka dla pamięci i dokumentacji lotów i wydalenia. Stiftung Flucht, Vertreibung, Versöhnung (Fundacja Ucieczka, Wypędzenie, Pojednanie) jest pod egidą Niemieckiego Muzeum Historycznego.

(źródło: Wikipedia)

„Plastuś”

534248_10153129928005607_833144485_nProjekt postaci: Adam Kilian, rzeźba: Marcin Mielczarek, Park Sienkiewicza, Łódź, Polska (fot. Assaad Mouawad, sierpień 2013)

Odsłonięcie pomnika nastąpiło 10 października 2012, w dniu rozpoczęcia trzeciej edycji Se-Ma-For Film Festival.

Pomnik ma ok. metra wysokości i waży kilkadziesiąt kilogramów. Plastuś trzyma w prawej dłoni szkolny dzwonek, którym w serialu budził każdego rana swoich przyjaciół z piórnika. Dzwonek ma prawdziwe, ruchomo zawieszone serce. Lewą rękę Plastuś opiera na swoim pamiętniku. Rzeźba stoi w pobliżu Szkoły Podstawowej nr 173 i placu zabaw w Parku im. Henryka Sienkiewicza, co stanowi nawiązanie do faktu, że Plastuś przeżywał swoje przygody na szkolnej ławce (piórnik wraz z zamieszkującym go Plastusiem stanowili własność Tosi – dziewczynki uczęszczającej do pierwszej klasy szkoły podstawowej).

W ceremonii odsłonięcia wzięła udział m.in. Zofia Ołdak – reżyser serialu Plastusiowy pamiętnik. Obecni byli także Wiceprezydent Miasta Łodzi Radosław Stępień oraz spadkobiercy praw autorskich do postaci Plastusia. Na czas tego wydarzenia rzeźba została częściowo otoczona drewnianą makietą szkolnego piórnika.

W listopadzie 2013 wandale polali pomnik żrąca cieczą. W grudniu 2013 rzeźba została zdemontowana i zawieziona do renowacji. 21 marca 2014, w pierwszym dniu kalendarzowej wiosny, nastąpiło ponowne odsłonięcie pomnika.

(źródło: Wikipedia)