„Pomnik Demokracji”

DSCF9827.JPGProjekt: MAEO Aphaiyawong, Bangkok, Tajlandia (fot. Gosia Głowacka, luty 2016)

Pomnik Demokracji (tajski: อนุสาวรีย์ ประชาธิปไตย Anusawari Prachatipatai) jest pomnikiem publicznym w centrum Bangkoku, stolicy Tajlandii. Zajmuje rondo na szerokiej prowadzącej ze wschodu na zachód ulicy Ratchadamnoen Klang, przy skrzyżowaniu Dinso Road. Pomnik jest mniej więcej w połowie drogi między Sanam Luang, dawnej królewskiej kremacji przed Wat Phra Kaew i świątyni Golden Mount (Phu Kao Thong)

Pomnik został zaprojektowany przez Mateo Aphayavong, architekta, którego brat khuang Aphaiyawong, był czołowym członkiem rządu Phibun. Włoski rzeźbiarz Corrado FEROCI, który stał się obywatelem Tajlandii i używał nazwy Silpa Bhirasi z okresu II wojny światowej początkowo by uniknąć  gniewu japońskich wojskowych, wykonał płaskorzeźbę wokół podstawy pomnika. On również był głównym rzeźbiarzem odnawianego pomniku Lady Mo w północno-wschodniej Tajlandii mieście Nakhon Ratchasima.

Budowa pomnika była bardzo niepopularna w czasie jego powstawania. Mieszkańców i właścicieli sklepów (głównie chińskich) wysiedlono z ich domów i firm z zachowaniem 60-dniowego okresu wypowiedzenia. Poszerzonie ulicy Ratchadamnoen w celu stworzenia uroczystego bulwaru kosztowało wycinkę setki drzew dostarczających cień, ważnego w czasach przed klimatyzacją, zważywszy upalny klimat w Bangkoku.

Elementy konstrukcyjne:

Centralnym elementem pomnika jest wyryty na reprezentacyjnym pudełku rękopis palmowego liścia trzymającego Tajską Konstytucję z 1932 roku, na szczycie dwóch  złotych misek ofiarnych, powyżej okrągłej wieży. Konstytucja jest symbolicznie strzeżona przez cztery podobne do skrzydeł konstrukcje, reprezentujące cztery gałęzie tajskich sił zbrojnych, wojska, marynarki, sił powietrznych i policji, która przeprowadziła 1932 zamach stanu.

Skrzydła mają 24 metrów wysokości i nakreślają również promień podstawy pomnika, zaznaczając fakt, że w 1932 miał miejsce zamach stanu w dniu 24 czerwca. Centralna wieża ma trzy metry wysokości, co symbolizuje miesiąc czerwiec, który jest trzecim miesiącem w tradycyjnym tajskim kalendarzu. Pierwotnie było 75 małych działek wokół zewnętrznego pierścienia pomnika, reprezentujących roku zamachu, 2475 w kalendarzu buddyjskim. Sześć bram wieży reprezentuje sześć ogłoszonych polityk reżimu Phibun: „. Niezależności, wewnętrznego spokoju, równości, wolności, gospodarki i edukacji”

Skierowane na zewnątrz od podstawy dwóch skrzydeł są fontanny w formie Naga strzegących węży – stworzeń z mitologii hinduskiej i buddyjskiej, choć rzeźby przypominają bardziej zachodnie smoki niż tradycyjne rzeźby Naga.

Płaskorzeźby u podstawy pomnika mają wymiar propagandowy. Przedstawiają siły zbrojne zarówno jako mistrzów demokracji jak i uosobienie Tajów. W wersji wydarzeń przedstawionych na tych rzeźbach, zamach z 1932 roku został przeprowadzony przez zjednoczone i idealistyczne tajskie siły zbrojne w imieniu ludu, i zarówno jego intencją jak i skutkiem było wprowadzanie w Tajlandii demokracji. Cywile pojawiają się tylko jako wdzięczni odbiorcy heroizmu i życzliwości sił zbrojnych.

Panel pod tytułem „Żołnierze walczą o Demokracji”, pokazuje bohaterstwo i zjednoczenie sił zbrojnych podczas bitwy (nie jest jasne, przeciw komu) dla „demokracji”. Płyta zatytułowana „Personifikacja Ludu”, przedstawia żołnierza zabezpieczającego Tajów podczas ich poszukiwań cywilów. Matka z dzieckiem po lewej stronie jest jedyną kobietą na całym Pomniku Demokracji. Panel reprezentuje pogląd reżimu wojskowego w 1939 roku, że siły zbrojne rządziły w imieniu ludu.

Płyta zatytułowana „Personifikacja Równowagi i Dobrego Życia „, reprezentuje ideologię społeczną reżimu wojskowego. Alegoryczna postać reprezentująca naród, z siedząca w Buddha-podobnej postawie (ale nie samego Buddy), trzyma miecz i zestaw wag, reprezentujących odpowiedmio siły zbrojne i wymiar sprawiedliwości, znajduje się w samym centrum miasta, otoczony przez figury reprezentujące (od lewej ) sport, edukację, religię i sztukę. Postać „sport”, nagi mężczyzna w pozycji do pchnięciu kulą, jest całkowicie pochodzenia europejskiego.

Reklamy

3 uwagi do wpisu “„Pomnik Demokracji”

  1. Pierwsze dwa skojarzenia nt tego zdjecia: polska husaria i rzymska dzielnica EUR, perła faszystowskiej architektury, bardzo ciekawa zresztą. Pomnik Demokracji powstał w latach 1939-1940 (zabrakło mi tu tej informacji, wyczytałem gdzie indziej), czyli prawie tak samo jak EUR (1942). Do głowy przychodzi jeszcze mauzoleum Ataturka w Ankarze, też początek lat 40-tych. Chociaż EUR i Mauzoleum Ataturka są bardziej „kwadratowe”. Interesująca jest ta ponadnarodowa zbieżność, jakby duch „zwycięskich” narodów wszędzie był taki sam.

    (A ponieważ Corrado Feroci urodził się i został pochowany we Florencji, to w najbliższym czasie wybiorę się odwiedzić jego grób. Dobry pretekst do pieszej wycieczki).

    Polubione przez 1 osoba

  2. Zważywszy, że pomnik wznieśli wojskowi, to skojarzenia do husarii jak najbardziej słuszne. Pozostaje tylko kwestia, czy wojskowi, którzy przeprowadzili w latach 30. (jak również kilka następnych w późniejszych latach) ubiegłego stulecia zamach stanu byli i są postrzegani przez ludność tajską w sposób podobny jak my Polacy postrzegamy husarię. Natomiast bardzo zciekawiła mnie porównanie do Mauzoleum Atutorka i dzielnicy EUR – co oznacza, że na mojej liście pojawił się kolejne miejsca do zwiedzenia 🙂

    Polubienie

  3. Husaria! Właśnie coś mi cały czas furgotało jak patrzyłam na zdjęcie ;).
    A teraz bardzo poważnie i serio. Przedstawiony tu pomnik – wraz z jakże słusznymi asocjacjami z innymi dziełami – wprowadza nowy wątek do bloga: sztuka propagandowa. EUR to oczywiście nie tylko jeden monument ani nawet grupa monumentów, to cały przemyślany kompleks urbanistyczny będący polemiką z zabytkami i symbolami przeszłości a jednocześnie przetworzeniem ich w duchu nowych czasów. W dzielnicy EUR znalazły się i Koloseum (kwadratowe) i bazylika świętych Piotra i Pawła. Oba obiekty dyskutują z oryginałami a jednocześnie czynią z dzielnicy nowe oblicze Rzymu. Zresztą nie są to jedynie zabytki czasów faszyzmu w Mieście: Lo Stadio dei Marmi i całe Foro Italico, wraz z oszałamiającym obeliskiem ku czci Mussoliniego. To nadal stoi. Zastanawiam się tylko czy ten typ sztuki miał zmuszać widza do dyskusji, do refleksji … Raczej narzucał jeden określony obraz i wzorzec. Dopiero teraz możemy z tymi dziełami dyskutować.

    Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s